POLECAMY

Dotknąć nieba za cenę wieczności

 
 
 
 
 
Mariusz Koperski
 
Dotknąć nieba za cenę wieczności
 
Na planie “K2. Dotknąć nieba”. Fot. David Kaszlikowski/HBO
 
Między 21 czerwca a 10 sierpnia 1986 roku na K2 zginęło 13 wspinaczy. Byli wśród nich Dobrawa Miodowicz-Wolf, Tadeusz Piotrowski i Julie Tullis.
 
Film Elizy Kubarskiej  „K2. Dotknąć nieba” przywołuje ich losy i przypomina dramat sprzed prawie trzydziestu lat, ale to wcale nie tragicznie zmarli alpiniści są bohaterami tego dokumentu. To opowieść o tych, którzy zostali przez nich opuszczeni. Syn Dobrawy Miodowicz-Wolf Łukasz, córka Tadeusza Piotrowskiego Hania, Lindsay i Chris - dzieci Julie Tullis  wybierają się w Karakorum,  na lodowiec Baltoro u stóp K2.

Właściwie nikt z nich chyba nie wie do końca, czemu ta podróż ma służyć. Wspomnieniom, ostatniemu pożegnaniu, a może próbie zrozumienia, dlaczego ich rodzice zostali na zawsze na sławnej górze, pozostawiając ich swojemu losowi? Czas już zagoił rany, ułożyli sobie jakoś życie, mogą o tym swobodnie rozmawiać, choć głosy im się czasem łamią i często w tych rozmowach zapada przejmująca cisza.

To opowieści proste, bezpośrednie i prawdziwe. I bardzo różne, bo każde z nich inaczej przeżyło śmierć rodziców i różnie potoczyły się ich dalsze losy. Łukasz miał cztery lata, gdy zginęła jego mama, Hania urodziła się już po śmierci ojca, a Lindsay i Chris byli  prawie dorośli, kiedy K2 zabrało ich matkę. Dla każdego z nich to osobna trudna historia godzenia się z największą stratą.

Dużo w tym filmie starych nagrań z wypraw i wywiadów z tymi, którzy przeżyli i wrócili. Od czasu do czasu ktoś kolejny raz zadaje pytania najważniejsze: „Po co?” i „Czy było warto?” i ktoś próbuje na nie odpowiedzieć. Pytania z pewnością ważniejsze dla bohaterów filmu niż dla kogokolwiek innego, kto chciałby po prostu zrozumieć fenomen wspinania się w górach najwyższych .

Spośród wielu słów, które padły w filmie, szczególnie utkwiły mi w pamięci te wypowiedziane przez Kurta Diembergera, austriackiego himalaisty, partnera życiowego i górskiego Julie Tullis, który zdobył z nią szczyt  i przeżył, choć okupił to utratą części palców u rąk i stóp. Na pytanie:" Nie żałujesz tego?", Diemberger  odpowiada: "Na szczycie dotknęliśmy wieczności. Ale oddaliśmy za to nasze całe wspólne życie w górach. Co chwila wzięła, nie wróci wieczność.*

Te wszystkie opowieści spina klamrą bardzo osobista refleksja Elizy Kubarskiej, reżyserki, także alpinistki, która opowiadając historie dzieci wspinaczy, sama zastanawia się, czy ma prawo mieć dziecko. To, co przeżyli Hania, Łukasz, Lindsay i Chris ma jej pomóc znaleźć odpowiedź. Wyprawa na Baltoro to - jak sama mówi - „podróż w ich przeszłość i moją przyszłość”.

To piękny film, warto go zobaczyć.

"K2. Dotknąć nieba", film dokumentalny (Polska, Wielka Brytania, Chiny, 2015)
Reżyseria: Eliza Kubarska
Film można obejrzeć w stacji HBO.

*Cytat pochodzi z wiersza Friedricha Schillera Rezygnacja.

(em)